Uroczystość rozpoczęła się uroczystą, dziękczynną mszą świętą odprawioną przez ks. Teofila Rzepczyńskiego. Śpiewano pieśni: Boże coś Polskę, Rotę i Mazurka Dąbrowskiego.

Po wyjściu z kościoła dołączyła młodzież z pochodniami, które wykonano z 2 beczek smoły ofiarowanych przez Gierczyckich (mieli sklep po wschodniej stronie Rynku) i na placu kościelnym, w pobliżu ulicy, zasadzono dwa „dęby wolności” – dostarczył je leśniczy Słoneczny, przyjaciel Jedliczki. Jeden z tych dębów rośnie w przepięknej, roślinnej szacie, jako pomnik narodowy.

Po tym pięknym ceremoniale pochód ruszył na Rynek. Tu nastapił „wybuch wolności” – ludzie płakali ze szczęścia, rzucali się w objęcia, całowali, składali sobie życzenia, śmiali się, tańczyli – radości nie było końca!

Na głos z balkonu Sądu, wszystko się uspokoiło…bo przemawiał burmistrz Wincenty Jaszewski. Po nim zabrał głos Michał Otawski. Mówił wspaniale! […] mówił do serca i rozumu – mówił Polak do Polaków! Po 123 latach niewoli okazało się, że „nie zginęła”, nie zapomniano polskiej mowy, nie wygasły – ciągle trwające – gorace uczucia miłości Ojczyzny!

Pochód ruszył dalej, w blasku pochodni i przy dźwiękach orkiestry skierował się w ulicę Częstochowską (obecna Sienkiewicza) do zakrętu Młynarskiej – tu na wówczas istniejącej targowicy – usypano kopiec wolności, w którym umieszczono zalakowaną butelkę z odpowiednim pismem „Aktem pamięci” przygotowanym przez Michała Otawskiego, a odczytanym przez Stanisława Wiatra. Kopiec ten nie doczekał jednak naszych czasów.

Uroczystość pierwszego Dnia Niepodległości zakończyła się zabawą ludową w pobliskiej remizie strażackiej.

Kończąc te wspomnienia, czuję się zobowiązany do podania faktu, że w akcji rozbrajania Austriaków brały udział nasze najstarsze sklepowie: Janina Karykowska i jej siostra Maria wraz z Feliksem Pacanowskim, Stanisławem Plebankiem i Ignacym Ginalskim. >>

Na podstawie wspomnień Janiny Karykowskiej, Heleny Pacanowskiej i Stanisławy Wodzisławskiej.